Ο Καθρέφτης του Παιδιού: Όταν οι Γονείς Βλέπουν τον Εαυτό τους Μέσα από τη Συμπεριφορά του Παιδιού

Ως γονείς, συχνά αναρωτιόμαστε γιατί το παιδί μας αντιδρά με συγκεκριμένους τρόπους ,γιατί θυμώνει εύκολα, γιατί μιλά απότομα, γιατί φοβάται να δοκιμάσει, ή γιατί δείχνει τρυφερότητα με τον ίδιο τρόπο που εμείς το κάνουμε.
Η αλήθεια είναι πως, χωρίς να το καταλάβουμε, τα παιδιά μας είναι ο πιο ειλικρινής καθρέφτης μας. Από τα πρώτα χρόνια ζωής, το παιδί μαθαίνει μέσα από παρατήρηση και μίμηση. Δεν απορροφά μόνο λέξεις, αλλά τρόπο ομιλίας, ύφος, στάση σώματος, συναισθηματικές αντιδράσεις. Όταν βλέπει έναν γονιό που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με ψυχραιμία, σταδιακά μαθαίνει κι εκείνο να ρυθμίζει τα συναισθήματά του. Όταν, όμως, παρακολουθεί εκρήξεις θυμού, ειρωνεία ή απογοήτευση, τις κάνει δικές του χωρίς να ξέρει το «γιατί».

Η αντανάκλαση που βλέπουμε στο παιδί μας δεν είναι τιμωρία,είναι πληροφορία. Είναι ένας τρόπος να καταλάβουμε πώς «φαίνεται» σε εκείνο ο κόσμος μέσα από εμάς. Αντί να ενοχοποιούμαστε, μπορούμε να το δούμε ως πρόσκληση για προσωπική εξέλιξη.
Κάθε φορά που παρατηρούμε μια συμπεριφορά που μας ενοχλεί, αξίζει να ρωτήσουμε:

«Μήπως κι εγώ δίνω αυτό το παράδειγμα; Μήπως αυτό που βλέπω είναι η δική μου στάση σε καθρέφτη ;»

Η γονεϊκότητα δεν είναι τέλεια  , είναι ζωντανή, δυναμική και γεμάτη ευκαιρίες. Όταν αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε τη δική μας επίδραση, τότε μπορούμε να επιλέξουμε συνειδητά τι θέλουμε να αντικατοπτρίζει το παιδί μας.
Δεν χρειάζεται να γίνουμε «άψογοι». Χρειάζεται να είμαστε αυθεντικοί και παρόντες.
Ένα «συγγνώμη» από έναν γονιό έχει μεγαλύτερη δύναμη από δέκα μαθήματα ηθικής.

Το παιδί είναι ο πιο καθαρός καθρέφτης μας  και μέσα του μπορούμε να δούμε όχι μόνο τα ελαττώματά μας, αλλά και όλη τη δυνατότητα αλλαγής, αγάπης και εξέλιξης που κουβαλάμε.
Κοιτώντας το παιδί μας, μαθαίνουμε ξανά τον εαυτό μας