Πώς η κοινωνία του σήμερα επηρεάζει τις σχέσεις και γιατί έχει χαθεί ο ρομαντισμός

Ζούμε σε μια εποχή που όλα αλλάζουν γρήγορα. Οι ρυθμοί της ζωής, οι απαιτήσεις, η συνεχής σύνδεση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης… όλα αυτά μας κάνουν να επικοινωνούμε περισσότερο, αλλά παράδοξα να συνδεόμαστε λιγότερο.

Πολλοί άνθρωποι μου λένε ότι δυσκολεύονται να χτίσουν σταθερές σχέσεις, ότι φοβούνται να ανοιχτούν, ή πως νιώθουν πως «ο ρομαντισμός έχει χαθεί». Κι όμως… δεν έχει χαθεί. Απλώς έχει σιωπήσει μέσα στον θόρυβο της εποχής μας.

Η ζωή σήμερα τρέχει. Θέλουμε να τα προλάβουμε όλα, τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, την κοινωνική μας παρουσία, την εικόνα μας. Μέσα σε όλο αυτό, η σχέση γίνεται συχνά κάτι «άλλο» από αυτό που θα θέλαμε, μια γρήγορη επαφή, μια ψηφιακή επικοινωνία, μια ανάγκη για επιβεβαίωση. Χάνεται η υπομονή. Κι όμως, χωρίς χρόνο και παρουσία, καμία σχέση δεν μπορεί να ανθίσει. Μπορούμε να στείλουμε ένα μήνυμα σε δευτερόλεπτα, αλλά δυσκολευόμαστε να πούμε «νιώθω», «φοβάμαι», «μου λείπεις».

Η εποχή μάς έχει μάθει να δείχνουμε δύναμη, όχι ευαλωτότητα. Κι όμως, η αληθινή επικοινωνία γεννιέται μέσα από την ευαλωτότητα, εκεί που επιτρέπουμε στον άλλον να μας δει όπως είμαστε πραγματικά. Όταν αυτό λείπει, η σχέση μένει στην επιφάνεια, όμορφη αλλά  εύθραυστη.

 

Πολλοί πιστεύουν ότι ο ρομαντισμός πέθανε, γιατί δεν βλέπουμε πια μεγάλες χειρονομίες. Αλλά ο ρομαντισμός δεν είναι μόνο τα λουλούδια ή τα γράμματα. Είναι η προσοχή, η φροντίδα, το να θέλεις πραγματικά να γνωρίσεις τον άλλον. Είναι να κοιτάς στα μάτια και να ακούς χωρίς να βιάζεσαι να απαντήσεις.Ίσως, λοιπόν, δεν έχει χαθεί ο ρομαντισμός , ίσως απλώς χρειάζεται πιο αργούς ρυθμούς για να αναπνεύσει.

 

Όταν μαθαίνουμε να είμαστε σε επαφή με τον εαυτό μας, να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες και τα όριά μας, τότε μπορούμε να σχετιστούμε και πιο ουσιαστικά με τον άλλον. Ο ρομαντισμός, στην ουσία του, είναι μια στάση ζωής. Η διάθεση να ζεις με ευαισθησία, με παρουσία, με σεβασμό στο συναίσθημα. Και αυτή η στάση δεν εξαρτάται από την εποχή, εξαρτάται από το πόσο παρόντες είμαστε μέσα στη σχέση.

Ο κόσμος γύρω μας μπορεί να αλλάζει ραγδαία, όμως η ανάγκη για αγάπη, οικειότητα και σύνδεση παραμένει βαθιά ανθρώπινη.

Αν επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να νιώσουμε ,να είμαστε τρωτοί, αληθινοί, και διαθέσιμοι  τότε ίσως ο ρομαντισμός να μην είναι κάτι που χάθηκε… αλλά κάτι που περιμένει να τον ξαναβρούμε.